fbpx

Xanne en Hanneke

Xanne en Hanneke

INTERVIEW 2.0
Xanne en Hanneke
Member Xanne is dankbaar voor inspirator Hanneke omdat zij anders en authentiek durft te zijn en Xanne het vertrouwen geeft om dat ook te mogen zijn. Deelnemen aan Hanneke’s VA school en de bijbehorende community was een keerpunt in Xanne’s leven. Hanneke Wessel, is de eindbaas van VA school en begeleid vrouwen die virtual assistant willen worden.

DROOM

Xanne: “Toen ik jong was wilde ik advocaat worden, kok, ballerina, juf… en schrijver! Ik wilde alles wel worden en vond het moeilijk om richting te kiezen.”

Hanneke: En als je echt eerlijk bent, welke van deze wil je nog steeds worden?

Xanne: “De schrijver. Dat vind ik nog steeds spannend om te zeggen. Too good to be true! De grap is dat mijn klanten nu vragen: “Kun je me helpen met schrijven?” Ik besef me nu pas: “Ik kan dat gewoon doen voor anderen.” Ik had niet echt de ambitie om schrijver te worden, omdat ik altijd dacht dat dat betekende dat je dan een boek schrijft. En ik had geen verhaal of roman wat ik persé wilde schrijven. Ik vind het juist leuk om mensen te helpen hún verhaal te vertellen. Ik wil me er nog wel meer in ontwikkelen en er meer over leren”

Hanneke: “In alles wat ik heb gedaan, ben ik ambitieus geweest. Ik zie geen belemmeringen, ik doe het gewoon. Dat was al zo met wedstrijdzwemmen. Toen ik 10 of 11 was trainde ik al iedere ochtend voor school. Ik wilde naar de olympische spelen. Ik kon best aardig zwemmen, en de trainer vroeg of ik niet naar sportcentrum Papendal wilde. Mijn vader zei: “Papendal? Waar is dat? O nee, dat is te ver rijden.” Die droom is dus niet doorgegaan, maar dat was oké. Er was altijd wel een nieuwe droom. In alles wat ik doe zie ik kansen, en soms is het opeens klaar. Dan ga ik wat anders doen.”

REIS

Xanne: “Ik zat behoorlijk vast en eigenlijk is de stap voor mij genomen. Het was voor mij duidelijk dat ik niet verder wilde, maar ik wist niet wat ik dan wel wilde. Ik maakte mezelf wijs dat ik een HBO opleiding nodig had. Jaren was ik bezig met: “Wat wil ik nou?” Ik kwam uit bij maatschappelijk werk, maar daar zat geen flow in. Niets ging. Iemand zei: “Is virtual assistant niet iets voor jou?” Ik dacht: “Nee, ik ben geen ondernemer. Het is niet mijn ding om naar netwerkborrels te gaan en te pitchen.” Maar door VA school zag ik in dat het ook op mijn eigen manier kan. Ik had een kennismakingsgesprek met Hanneke en toen was ik er wel uit. Dan is het ook duidelijk en klaar voor mij. Mijn vuurtje begon weer een beetje te branden.”

Hanneke: Ineens ging het weer over jou, en niet meer over wat je zou moeten doen. Wat wil jij? Wat vind je belangrijk? Dan kun je weer kiezen.”

Xanne: “Voordat ik VA school had afgerond had ik al mijn eerste klant. Toen moest ik opeens, met mijn nieuwe naam “Stay Weird”, beginnen. Dat ging meteen in de flow. En er is nu niemand meer die vraagt naar mijn opleiding of papiertje.”

Hanneke: “Er komen vragen op je af en van het één komt het ander. De reis begint op de momenten waarop je een keuze moet maken. Ik denk altijd: “Je kunt een pad kiezen, en je kunt ook weer terug.”Toen ik 18 was wist ik wel duidelijk: “Ik wil secretaresse worden, dus heb ik een Schoevers opleiding nodig.” Toen hechtte ik nog waarde aan een papiertje. Ik heb er nooit spijt van gehad, dus na een totaal mislukte HAVO met blijven zitten en drop-out, ging ik niet mijn tijd verprutsen. Daarna kwam mijn eerste sollicitatiegesprek. Ik werd afgewezen en dat vond ik niet leuk. De volgende dag werd ik gebeld, of ik niet op de postkamer wilde beginnen? Ik dacht eerst: “Dat ga ik toch niet doen?”, maar het was de beste optie ooit. Na twee jaar kende ik het hele bedrijf en iedereen kende mij. Elke etage, iedere secretaresse, iedere manager. Toen is mijn vertrouwen gekomen: “Gewoon doen, dat brengt je op hele leuke plekken!”.

Na drie reorganisaties bij drie verschillende bedrijven waar ik werkte, voelde ik: “Nu wordt het tijd dat ik zelf bepaal wanneer ik wegga.” Toen ben ik voor mezelf begonnen. Binnen een maand opgetuigd en dat ging goed. Na drie jaar besefte ik me: “Oke, leuke website, logo op de auto, visitekaartjes.” Ik was eigenlijk hetzelfde aan het doen als in loondienst. Toen dacht ik: “Als het mij zo makkelijk afgaat, dan kan ik misschien anderen wel gaan coachen. Ik wil mensen inspireren, maar ze vooral motiveren om het zelf te doen.”

Xanne:Het was voor mij heel fijn om iemand te hebben die laat zien: “Zo kan het ook. Het kan altijd anders. Op je eigen manier.”

Hanneke_interview

HINDERNISSEN

Xanne: “Het was eigenlijk één en al hindernis haha. Mijn grootste is wel dat ik heel ambitieus was, al tijdens mijn studententijd. Ik begon met rechten, ging toen European studies doen en daar nog Russisch bij, dacht ik. Ik zou in St. Petersburg studeren, aan een prachtige universiteit. Met zo’n ‘Harry Potter’ look. Toen werd ik ziek en ging het allemaal niet door. Pas sinds VA school ben ik er weer bovenop. Het was echt een shock, ik wilde er niet aan. Uit paniek ging ik twee jaren studie in één doen, maar ik moest stoppen, ook met mijn bijbaan. En wat ga je dan doen? Dat heb ik lang niet geweten. Ik moest en zou maar studeren de hele tijd van mezelf en zat daardoor compleet vast.”

Hanneke: “Mijn vader is overleden in 2015 en mijn stiefmoeder vlak daarna. Daarna ben ik in een gat gevallen. Moeder zijn, een eigen onderneming, beide ouders overleden. Doe ik het wel goed? Is het slim? Voor mijn kind? Ik voelde de druk waarvan ik vroeger dacht: “Dat wil ik nooit, werken voor mijn hypotheek!”.Maar ineens voelde ik die wel op mijn schouders. Toen moest ik ook een verzekering aanvraag doen. Je hebt de goede mensen op je pad nodig. Die arts zei tegen mij: “Doe maar eerst even rustig aan. Ik schrijf het wel op. We gaan nu niet verder, het is goed zo.” Dat luchtte zo op. Erkenning en herkenning. Toen pas kon ik echt herstellen

TERUGBLIK

Xanne: “Hoe ik eruit ben gekomen? Het was de moed der wanhoop voor mij. Maar ja, je hebt inkomen nodig.Omdat ik de situatie niet wilde, of kon accepteren, kreeg ik geen uitkering. Ik begon met werken bij een callcenter. Pas achteraf zie ik dat het voor mij niet belangrijk is welke taken ik doe, maar waar ik dat doe en voor wie. Hetzelfde geldt voor mijn collega’s of het bedrijf waar ik werk, dat ze hun eigen waarden uitdragen. Het is voor mij belangrijk dat die waarden aansluiten bij wat ik wil en wie ik ben, anders past het niet. Toch probeerde ik altijd de boel te reorganiseren en de communicatie te verbeteren. Soms tegen beter weten in. Dat vind ik dan toch best knap van mezelf.”

Hanneke: “Jouw waarden zijn zo sterk dat je niet anders kunt. Eigenlijk wil je niet opgeven, terwijl alles in je lichaam aangeeft dat dit niet kan. Ik weet niet of iets anders beter zou zijn geweest. Het gaat zoals het gaat. Ik denk dat jij het vermogen hebt om kansen te zien en de situatie voor anderen te verbeteren. Maar het is voor jou wel belangrijk om je af te vragen: “Wanneer is het oké voor mij? En heb ik er invloed op?” En als je er geen invloed op hebt, laat het gaan.

Hanneke: “Ik ging zelf redelijk hysterisch met mijn hindernissen om, haha. Ik dacht: “Burn-out? Oke, prima, maar dan moet er wel iets verdraaids goeds uitkomen. Ik wil best rustig aan doen, maar de uitkomst moet dan wel geweldig zijn. Ik kan zelfs ambitieus in een burn-out zitten. Hoe ik eruit gekomen ben? Door me voor te stellen hoe het zou zijn als ik er weer 100% zou zijn. Dat beeld sprak me aan.

Xanne_interview

LESSEN

Xanne: “Ik zou zeggen tegen mijn jongere zelf: “Relax!” Ik ben heel star geweest: “Dit moet het worden”. Jij schreef mij in een mail: “Kies gewoon iets, een beetje rondsnuffelen, dat mag.” Zo heb ik er nooit naar gekeken. Je mag jezelf afvragen: “Waar heb je zin in?”. Dan was er minder druk geweest.

Hanneke: “Had “Relax!” jou dan geholpen?” Ik vind dat zwart-witte juist zo lekker aan jou! Alsof dat niet goed is. Ik vind dat juist interessant aan jou. Als ik vroeger jouw vriendinnetje was, dan zou ik zeggen: “Je bent goed hoe je bent! Je doet het geweldig!”.

Xanne: “Ik kreeg een feeën stokje toen ik begon bij VA school. Met als boodschap: “Make the magic happen!””

Hanneke: “Ja, de magic is in you!” Mijn mantra is nu: “Hoe wordt het leuk voor mij?”

Ik zou tegen mijn jongere ik zeggen: “Doe eens niet zo kwaad!”. Ik ben namelijk niet boos, ik ben juist optimistisch over wat daarna komt.” Ik zou ook zeggen tegen mezelf: “Jij gaat je toch niet aan die regels houden, dus maak je niet zo druk!”.

INSPIRATIE

Hanneke: “Alle vrouwen die voor mij het anders hebben gedaan. Van Rosa Parks tot Pink. Alle vrouwen die doen waar ze zelf zin in hebben vind ik inspirerend. Die risico’s durven te nemen, vanuit een hogere intentie om echts iets te veranderen in de wereld en zonder daarbij anderen te schaden.”


← Alle interviews 2.0
Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.