fbpx

Hetty/Karin

Hetty/Karin

INTERVIEW 2.0
Member Karin koos als inspirator, Hetty. Karin ontmoette Hetty toen zij 33 jaar was. Tot dan toe had zij al haar keuzes en beslissingen met haar hoofd genomen. Van Hetty leerde Karin hoe je bij je gevoel kunt komen. Met gevoel kun je niet in discussie of doodredeneren. Je ‘gut’ is een beste raadgever, waar je hoofd echt iets mee kan. Hetty (60) is stressmanagement-consultant, communicatietrainer, coach en ademtherapeut.

DROOM

Hetty: “Ik wilde van kleins af aan kinderarts worden. Kinderen trekken mij enorm aan door de puurheid die ze nog uitstralen. Ze zijn wie ze zijn, zonder façade en daar word ik blij van. Op het moment dat er iets met kinderen is, vind ik dat verschrikkelijk. Dus ik dacht: ik ga zorgen dat ieder kind lekker in zijn vel zit. Dus ik ga kinderarts worden.”

REIS

Hetty: “In 5 vwo had ik een probleem. Ik had het juiste profiel, maar ik stotterde, al vanaf mijn negende. Ik heb het met niemand overlegd, maar zelf besloten: geneeskunde gaat het niet worden, want ik kan niet communiceren. Ik stotterde echt heel stevig. Toen ben ik de HBO-opleiding voor OK-assistente gaan doen omdat dat een functie was binnen de zorg waarvan ik dacht dat praten met elkaar ondergeschikt zou zijn. Nou, dat was dus helemaal niet zo. Ik ben vlak voor mijn bachelor met een burn-out weggevlucht. Ik had op dat moment heel weinig zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld. Toen ben ik secretaressewerk gaan doen en ook daar moest ik praten. Ik was het zo zat. Ik vond een logopediste en zij zei me: “Je stottert, dat doe je zelf en daar kun jij wat aan doen en ik ga je daarbij helpen.” Dat was een grote eye opener: ik heb macht over mezelf, over hoe ik me voel en over wat ik denk.

Op mijn 38e kreeg ik een zwaar verkeersongeluk. Dat was weer zo’n sleutelmoment. Ik lag in de ambulance en de ambulancebroeder zei dat het echt serieus was. Het enige wat ik toen gezegd schijn te hebben, hoorde ik later van mijn man, is: “Ik ben zo benieuwd waar dit goed voor is”. Want de broeder had mijn man gebeld en zei tegen hem: “Ik weet niet of het helemaal goed met haar gaat, want ze zegt rare dingen. Mijn man zei: “Oh gelukkig, het gaat goed met haar als ze die dingen zegt. Dan is ze helder.

/
Karin: “
Ik geloof nu ook dat alles wat op je pad komt een bedoeling heeft, dat je er iets mee kunt. Zonder dat je daar heel erg regie op hoeft te voeren. Minder hard je best doen, maar meesurfen op wat er is. Dat vind ik ontzettend mooi en daarin ben jij een voorbeeld voor mij. Op je eigen wijze. En op je eigen pad ook. Ook al heb je volgens mij heftige dingen meegemaakt in je leven, jij hebt daar vanuit je gevoel extra waarde aan gegeven door er je werk van te maken. Dat vind ik heel mooi.

HINDERNISSEN

Hetty: “Mijn grootste belemmering is altijd geweest dat ik me als kind een einzelgänger heb gevoeld. Een buitenstaander, doordat ik niet normaal kon praten. Doordat ik stotterde. Ik ben me gaan verschuilen en me gaan terugtrekken. Ik heb een hele eenzame puberteit gehad. Ik hoorde wel bij een groepje. Ik dacht dat ze me tolereerden. Ik hoorde er voor mijn gevoel niet echt bij; ik vond mezelf niet iemand om van te houden. Ik zou nog wel eens willen vragen of het voor hen ook zo was. Want ik denk helemaal niet dat dat zo was. Dus ja, ik zat heel erg in een slachtofferrol, in een ‘ik ben niet okay’.

En toen kwam ik mijn man tegen. Die vond mij helemaal geweldig met alles wat erop en eraan zat. Met een dikke pony en tien kilo te zwaar. Charmant zag ik er niet uit, want wat stelde ik nou toch voor? En op de een of andere manier keek hij er doorheen. Hij had alle geduld. Hij luisterde en viel me niet in de reden om te helpen de woorden te zeggen die bleven steken. Ik dacht: die gaat op een gegeven moment wel weg, maar nee. Hij bleef. Hij zag mij. Dat was nog een eye opener.”

/
Karin: “
De instelling van: oké niet bij de pakken neer zitten, het is ook ergens goed voor. Richt je daar op.

Die zin ‘ik ben benieuwd waar dit goed voor is’ is een mantra geworden. Het houdt me uit de slachtofferrol en in de focus op mijn eigen kracht om mogelijkheden te creeren.

TERUGBLIK

Hetty: “Als ik kijk naar hoe ik was rond mijn 25e, dan was ik heel onzeker, hoge eisen stellend aan mezelf en heel gevoelig. Dat ben ik in wezen nog. Wat er veranderd is, is dat ik mezelf ben gaan zien als ‘ik ben goed zoals ik ben. Dit is hoe ik ben gebakken en dit is okay.’ Ik ben liever voor mezelf geworden. De erkenning is er. Ik ben een mooi mens. In mijn jeugd heeft niemand dat ooit tegen mij gezegd of ik heb het in ieder geval niet gehoord. Ik heb hard gewerkt om uiteindelijk mezelf die erkenning te kunnen geven.

/
Karin: “
Ik had niet hoeven twijfelen aan mezelf. En altijd maar anderen belangrijker maken dan jezelf. Je kunt echt wel eens wijzer zijn dan je ouders als je acht of tien bent. Het verschil met vroeger is ook dat het me niet uit maakt wat er om mij heen gebeurt, hoe erg het ook is, ik heb altijd mezelf. Dat kon ik een kleine 10 jaar geleden nog niet voelen.

/
Hetty: “
Het is heel belangrijk dat kinderen dat al leren voelen. Dat je okay bent zoals je bent. Dat het alleen niet altijd okay is wat je doet.

Ik weet niet waardoor ik ben gaan stotteren, maar heb er wel een theorie over. Ik heb een ervaring meegemaakt op mijn negende waarbij ik zo ultiem niet gezien ben. Er werd zo geen rekening met mij gehouden. En dat was behoorlijk traumatisch. Ik heb mezelf teruggetrokken om mezelf te beschermen om weer zo gekwetst te raken. Ik ben in mijn eigen cocon gestapt en ben letterlijk gestopt met contact maken door te gaan stotteren. Dat was mijn overlevingsmechanisme. Op dat moment werden ook mijn ogen in een keer een stuk slechter. En moest ik een bril. Het zijn die dingen die me opvallen als ik terugblik”.

LESSEN

Hetty: “Ik had heel lang dus een beschermingsmechanisme. Maar ik heb ook van kleins af aan de drive om de moed te pakken. Er was enorm veel moed voor nodig om iedere dag de wereld in te stappen en toch de confrontatie aan te gaan met mensen waardoor er weer wat naars zou kunnen gebeuren. Mensen die nare dingen over mij zeiden omdat ik niet eens gewoon kon praten; omdat ik stil was. Ik wilde, nee ik moest in verbinding blijven.

/
Karin: “
Jij hebt mij geleerd, dat gevoelens er mogen zijn en dat dat ook heel krachtig is. Terwijl ik altijd dacht dat het hooghouden en sterk zijn heel krachtig is. En nu kan ik het allebei, ga ik het gevoel niet uit de weg. Dank je wel daarvoor.

INSPIRATIE

Hetty: “Mijn logopedist is een van mijn inspiratiebronnen. Die heeft gewoon gezegd: “Kom op zeg, je doet het gewoon zelf”. Ik besefte me: ik creëer het zelf, dus ik kan ook gewoon iets anders creeren. Dat is een keuze, je kunt en je hebt de mogelijkheid om dingen te veranderen; dingen in een ander licht te plaatsen. 

Als ik een zwaar moment heb dan zet ik een liedje op. En dat blèr ik dan keihard mee. Dat relativeert enorm.

Een rolmodel is voor mij iemand die volledig zichzelf is, zoals Nelson Mandela. Wat mij ook enorm inspireert is de Ubuntu filosofie. De menselijkheid, de toewijding en het samenwerken aan een betere wereld. Ik ben oké, jij bent oké en hoe kunnen wij samen één plus één is drie worden in ons resultaat en in onze samenwerking?

/
Karin: “
Wat kinderen af en toe kunnen zeggen, heerlijk. Ik ben met een burn-out uitgevallen. Ik had een aantal jaar in de overleefstand gestaan. Totdat de koek op was en ik thuis belandde. Op een gegeven moment was ik al een aantal weken thuis en gingen de kinderen vragen waarom ik thuis was. Mijn dochter was acht en ik haalde haar op van atletiek. Ze vroeg me in de auto: “Mam, wanneer ga je weer werken?” Ik zei: “Nou, ik moet je wat vertellen. Ik ga daar waarschijnlijk niet meer naar terug. Ik heb jarenlang werk gedaan wat ik eigenlijk niet meer leuk vond en wat niet meer goed bij mij paste.” En toen ging mijn dochter spontaan van de passagiersstoel naar de bestuurdersstoel en gaf ze me een hele dikke knuffel. Ze zei: “Ach mam, dat moet je echt nooit meer doen hoor! Altijd doen wat goed voelt en niet anders!” Zo’n wezenlijke, pure wijsheid van naar je gevoel luisteren. Dat kan zij echt. Ik zat te janken in die auto natuurlijk. Ik dacht: “Meisje, raak die puurheid niet kwijt”.
/

Hetty: “Ik had net die borstamputatie gehad, het deed allemaal zeer en ik was bang. Mijn jongste zoon zei: “Weet je mam, je borst is eraf en dat moest gewoon even gebeuren. Want nou ben je weer gezond.” Simple as that. Ik dacht toen ook weer: Ja oké, ik ben nu gezond. Daar was het dus goed voor. Dus let’s go!


← Alle interviews 2.0
Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.