fbpx

Ank/ Pem

Ank/ Pem

INTERVIEW 2.0
Member Pem is dankbaar voor inspirator Ank, tevens haar moeder, omdat zij heel sterk in het leven staat. Ondanks gebeurtenissen zoals borstkanker blijft Ank positief. Pem waardeert Anks mentaliteit van “Het kan altijd erger.” Ank (56) is programmeur bij De Flint.

DROOM

Ank: “Als meisje dacht ik dat ik dierenarts wilde worden, want ik vind dieren zo grappig. Ik had vooral katten.”
/

Pem: “Je wilde in ieder geval geen moeder worden.”
/

Ank: “Nee,  ik had niks met kinderen toen ik zelf jong was. Toen één van mijn beste vriendinnen een kindje kreeg dacht ik van “Oh, dat is eigenlijk toch wel heel leuk zo’n frummel.”

 

Ik had ook wel naar het conservatorium gewild, bedenk ik me opeens. Ik ben natuurlijk veel te laat begonnen met viool spelen. Filosofie, psychologie of iets met muziek. Toen ben ik bij al die studies gaan kijken en ging ik muziekwetenschap doen. Oma vond het wel een raar vak, dat zal ze nu niet toegeven. Oma had graag gewild dat ik Nederlands of rechten ging studeren. Maar ik heb een prima studententijd gehad en ben ook in mijn vak terechtgekomen.

Vroeger als kind ging ik interviewtjes met mezelf houden want ik was toen een artiest, weet je wel, dat was wel mijn droom. Ik denk dat het een verborgen droom van mij was om gezien te worden en belangrijk te zijn.

/

Pem: “Ik had helemaal geen keuzestress, ik doe gewoon van alles een beetje. Een beetje wijn, een beetje bier, een beetje cocktail. Maar je moet het alleen niet allemaal tegelijk doen.” Ik werk in wijnbar Brel, waar ik met veel plezier mensen een wijn inschenk waar zij het meest zin in hebben op dat moment. Ik mag hier ook alle high wines, wijnproeverijen en borrels regelen en verzorgen. Daarnaast zorg ik voor de social media en wat andere losse dingetjes van Thuis, Jackson en Brel.

 

 

REIS

Ank: “Na mijn studie ben ik met pap gaan samenwonen en zijn we samen op huizenjacht gegaan. Uiteindelijk kwamen we in Amersfoort terecht. Ik ging werken als receptioniste bij de Rabobank, maar ik bleef natuurlijk solliciteren want ik wou in mijn eigen vak werken. Dat duurde ongeveer 2 jaar. Ik solliciteerde bij de ACR, voordat de Flint bestond. Ze hadden veel reacties en ik werd in eerste instantie niet uitgenodigd door mijn brief, ik had blijkbaar geen leuke brief. Toen vonden ze niemand, planden ze een tweede ronde en werd ik wel voor een gesprek uitgenodigd. Uiteindelijk ben ik het wel geworden!

 

Ik vind het leven een samenloop van toevalligheden, van omstandigheden, je krijgt dingen op je pad. Je maakt daar een keuze in, dus je bepaalt voor een deel wel zelf wat je doet. Maar het had net zo goed anders kunnen lopen.

Soms zeggen mensen wel eens: “Goh, je bent al 23 jaar bij De Flint, wil je niet een keer wat anders?”. Nee, want dit is wat ik leuk vind. Ik ben ziek geweest 5 jaar geleden en sindsdien werk ik vanaf 10 uur. Ik had zoiets van: “ik ga niet meer om half 9 achter mijn bureau zitten”. Toen was het wel normaal dat je om 9 uur achter je bureau zat. Maar waarom zou ik om 9 uur achter een bureau zitten? Er belt dan toch niemand naar de schouwburg? Het is wel best. Zo is het gegaan.”

HINDERNISSEN

Ank: “Mijn uitdaging was altijd dat je graag wilt dat je aardig gevonden wil worden op je werk.”

/

Pem: “En niet alleen op je werk, dat was ook mijn ding. Wat ik tegen mijn jongere zelf zou willen zeggen: “Maak je niet zo druk van wat andere mensen van je denken“.
/

Ank: ‘Vroeger als kind voelde ik me altijd een buitenbeentje. Dan keek ik de klas rond en dacht ik “oh ik ben de enige donkere”. Voor jou is dat misschien heel raar dat ik dat heb, want jij bent veel donkerder, maar ik heb daar heel veel last van gehad. Op de lagere school werd ik uitgescholden: “pinda, pindarotsje, spleetoog en poepchinees”. Ik was altijd jaloers op meisjes met blond haar en lange benen.”

 

 

TERUGBLIK

Ank:Door social media weten we eigenlijk nooit wat mensen echt beweegt. Ik ben benieuwd of dat dat ooit nog gaat kantelen. Ik vind ook dat jonge mensen, jullie misschien wat minder omdat jullie een beetje uit het pre-social media tijdperk komen, niet zo goed weten dat er nog andere dingen zijn. Ik vertelde gisteren aan een impresario met jonge kinderen: “Mijn kinderen vonden het altijd zo fijn in de binnenstad om buiten te spelen”. We dachten: “Huh, wat is dat ook alweer buitenspelen?” Nou, dat vind ik zo grappig. En als ik dan hoor dat ze naar het buitenland gaan, met de kinderen op de achterbank.”

/

Pem: “Alle drie een eigen iPad, een eigen DVD-speler en 36 spelletjes. Wij luisterden boeken van Pluk van de Petteflet. Maar ook met zeilen waren we hele lange dagen onderweg, dan bedachten we wel weer wat anders. We waren gewoon creatief.”

/

Ank: “Wij deden spelletjes! Moord-slinger en zo. Wij reden nooit zo ver. Dat maakt je creatief.”

LESSEN

Ank: Wees alsjeblieft niet zo verlegen.” Vreselijk! Mensen zeggen nu: “Goh was jij vroeger zo verlegen?”
/

Pem: “Maar dat heb je nog steeds af en toe wel, één op één niet, maar in groepen heb je het wel. Ik vind jou minder comfortabel in een groep. Of als je op het podium een praatje maakt, dat is ook niet jouw ding.”
/

Ank: “Het zit in je karakter en daar kun je natuurlijk weinig aan veranderen. Ik heb nog steeds dat ik denk van: “Oh vanavond een nieuwe voorstelling en dan moet ik met die en die artiest praten *zucht*. Wat moet ik in godsnaam zeggen?” Vroeger ging ik echt met kloppend hart naar die artiesten. Het is voor mij wel tegen mijn natuur in. Ik ben van achter de schermen, het is mijn vak, dat past ook enorm bij mij.

 

Vanuit mijn werk werd ik wel gepusht om filmpjes te doen voor de website of een fotootje voor de brochure met een interview. Of een interview in de krant. Dan denk ik: “Ik heb de verkeerde dingen gezegd”. Ik merk ook dat als ik ‘s avonds in De Flint loop, dat mensen naar me kijken. Dan denk ik: “Huh, zie ik er raar uit ofzo?” Ik vind dat niet comfortabel, maar blijkbaar maak ik bij iedereen wel een zelfverzekerde indruk.

/

Pem: “Je houdt er niet van, maar als je er staat dan sta je er wel. Dan heb je op dat moment ervoor gekozen om dat te gaan doen en er te staan.

 

Wat ik zelf wel eens zeg: “Je bent nooit ergens de enige in. Je bent ook niet de enige die ruzie heeft of die negatieve dingen meemaakt. Dat gebeurt alleen achter een gesloten deur.”

 

 

INSPIRATIE

Ank: “Mijn vader, omdat hij zijn eigen weg is gegaan en dat doe ik ook. Je doet jezelf niet tekort als je authentiek blijft en je eigen ding blijft doen, en niet bijvoorbeeld directeur of postbode worden omdat dat zo geweldig is. Ja, Ik blijf lekker bij mezelf en dat heb ik echt van hem.

Voor mij een grote inspirator is onze vorige directeur van De Flint geweest, Pieter. Die had joie de vivre, zo wil ik dat wel noemen. Echt een bepaalde levensvreugde en schijt aan een hele hoop. En een relativeringsvermogen waar ik echt heel veel van geleerd heb.

En dan mijn moeder en haar ouders, die leven allebei nog steeds. De positiviteit en levensvreugde bewonder ik, die heb ik zelf niet.”

 


← Alle interviews 2.0
Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.