fbpx

Anja/Lotte

Anja/Lotte

INTERVIEW 2.0
Member Lotte is dankbaar voor haar inspirator en moeder Anja, omdat zij altijd voor haar klaar staat. De afgelopen tien jaar hebben ze samen een sterke relatie ontwikkelt, terwijl die vroeger heel rumoerig en met veel ups-and-downs was. Anja Hensbroek (57) is specialist materiële controle zorg bij ONVZ.

DROOM

Anja: “Ik wilde kapster worden, maar dat mocht niet van mijn moeder. Mijn moeder vond: “Je kunt naar het VWO, dan ga je geen kapster worden.” Mijn zus zat op een kantoor bij een verzekeringsmaatschappij en ik heb altijd geroepen: “Ik ga nooit van mijn leven op kantoor werken. En zeker niet bij en verzekeringsmaatschappij.” En waar zit ik? Mijn hele leven op kantoor bij een zorgverzekeraar. En nog altijd roep ik van dat past helemaal niet bij mij! Maar doordat ik in mijn vrije tijd heel veel andere dingen oppak, heb ik toch een goed evenwicht gevonden.
/
Lotte
: “Ik heb nooit echt heel veel dromen of toekomst ideeën gehad. Ik was altijd heel erg met het moment zelf bezig. Ik zat ook niet zo lekker in mijn vel als puber. Ik was eigenlijk gewoon bezig met de dag doorkomen.Nu is het wel goed dat Maarten en ik ook op langere termijn plannen hebben. Waar we naartoe willen werken: naar de andere kant van de wereld emigreren.”

 

 

REIS

Anja: “Je was negen toen wij uit elkaar gingen. Ik heb heel veel geslikt voor de goede vrede. Het was zelfs zo dat ik niet weg kon als jullie bij je vader waren. Niet een weekend weg, niet met vakantie.”
/

Lotte: “Nee, want je wist nooit wanneer hij ons weer naar huis kwam brengen. Ik zette me ook vreselijk af met stiekeme piercings, tatoeages, roken, blowen en drinken. Al dat soort dingen.”

/
Anja: “De eerste vakantie dat ik alleen wegging met mijn zus. Volgens mij heb je de eerste dag dat ik weg was een tongpiercing laten zetten. Waarna je heel trots zei: “Als hij er eenmaal in zit mag hij er niet meer uit, want dan gaat het ontsteken.”

/
Lotte: “Ik was echt een draak. Maar ik was ook op zoek naar een veilige thuisomgeving. Uit een gebroken gezin. Op mezelf gaan wonen heeft heel veel gedaan. Dat heeft volgens mij voor rust gezorgd.”

HINDERNISSEN

Lotte: “Ik zie nu heel duidelijk waar je allemaal doorheen bent gegaan. Het scheiden, waarna je met twee kleine kinderen achterbleef.

/

Anja: “Het moeilijkste wat ik heb gedaan is weigeren om kwaad over je vader te spreken. Dat was natuurlijk de makkelijkste manier geweest. Wat ik ook best moeilijk vond is dat het geld wat hij uitgaf naar leuke dingen ging. Maar dingen die jullie echt nodig hadden, daar had hij geen geld voor. En dat moest ik allemaal ophoesten. Dat vond ik moeilijk: de saaie dingen moest ik betalen en de leuke dingen die betaalde hij! Waardoor hij natuurlijk weer beter uit de verf kwam.”
/
Lotte: “Dat heb ik ook wel doorgehad de afgelopen jaren. Dus vandaar dat ik je vandaag graag laat zien dat ik heel dankbaar ben en trots op hoe je het hebt gedaan de afgelopen jaren. In dat opzicht kijk ik heel erg tegen je op. Echt een power vrouw.

 

Wat ik zelf moeilijk vind: ik hecht teveel waarde aan kleine dingen die niet goed gaan en waar ik eigenlijk helemaal geen invloed op heb. Daar raak ik gestrest van. Dus als er mensen ziek zijn, dan denk ik nu: “Ik kan het eigenlijk ook wel met drie mensen aan, waarom ben ik in godsnaam zo gestrest?”

TERUGBLIK

Anja: “Toen je jong en puber was, zette je je af tegen alles en iedereen. En dan met name tegen mij. Omdat ik de te strenge moeder moest spelen. Er was niet echt een vader op de achtergrond die zei: “Dat mag niet.” Dus moest ik dat allemaal doen, waardoor het niet altijd even gezellig was.

 

Ik heb heel veel dingen nooit verteld. Misschien had ik het soms beter wel kunnen doen. Maar ik heb altijd gedacht van: dat vertel ik gewoon niet. Later komt het wel op zijn pootjes terecht. Dat is ook gebeurd en daar ben ik blij om.”

/
Lotte
: “Voor mij is de afgelopen jaar veel op z’n plaats gevallen. Die ene figuur waar ik tegenop keek is een beetje van zijn voetstuk afgevallen. En als ik dan kijk naar op wie ik altijd kon rekenen, dan ben jij dat.

 

Ik heb altijd gedacht: “Ik moet heel erg goed voor mezelf kunnen zorgen. Ik moet al mijn eigen zaken op orde hebben.” Ik ben de laatste jaren juist bezig met af en toe om hulp vragen als ik er niet uitkomt.”

/
Anja: “Ja dat is ook moeilijk, hulp vragen. Ik wil alles alleen doen.”
/
Lotte: “Dat wilde ik ook altijd, maar je hoeft het niet alleen te doen. Het is dan lastig om  mensen 100% te vertrouwen. In het verleden zei pap dat hij zou komen, maar op het moment maar suprême liet hij me altijd zitten, altijd.”

/
Anja: “Ik vond het ook heel erg mooi dat toen je vijftien werd, ik zei: “Het wordt tijd dat je een baantje gaat zoeken”. Toen hebben we samen naast de computer gezeten en twintig brieven geschreven naar allerlei supermarkten en winkels. Je kon kiezen uit vijf baantjes.”

/

Lotte: “Ik herken dat ik altijd heel erg hard ben blijven werken om te kunnen groeien en meer te kunnen krijgen. Om te kunnen ontwikkelen. En soms ben ik veel te hard met allemaal dingen bezig, zonder dat ik er plezier in heb. Beetje prestatiegericht in dat opzicht.”
/
Anja: “Dat heb ik juist meer losgelaten. Als ik terugblik zie ik dat ik er heel sterk uitgekomen ben en heel positief in het leven sta. En dat ik eigenlijk altijd wel lol heb in het leven. Er zijn weinig dingen waardoor ik echt van mijn stuk raak of chagrijnig word. Voor ruzie geldt eigenlijk hetzelfde: ik vind het de energie niet waard om ruzie te maken. Een paar jaar geleden heb ik ook besloten om van baan te veranderen en dat is ook een hele stap geweest. Want ik dacht: “Als ik 50 ben, wie wil mij dan nog?” En de eerste de beste sollicitaties ben ik aangenomen.

 

Ik ben juist meer leuke dingen gaan doen. Ik heb mijn hele leven ook heel hard gewerkt en heel veel verantwoordelijkheidsgevoel had. Ik vind dat nu niet meer zo heel belangrijk. Ik ga vooral doen wat ik zelf leuk vind. Maar jij zit natuurlijk nog in een hele andere fase van je leven. Jij bent nog aan het opbouwen.”

LESSEN

Anja: “Ik vind dat je op het goede pad bent. Dat je ook tijd voor jezelf neemt en dat je ook aan jezelf gaat werken. Dat je inziet dat sommige dingen anders kunnen. Dat je gaat sporten. Vrije tijd voor jezelf pakt. Want het is niet alleen maar: huis en Gaudi’s en Gaudi’s en huis.”
/
Lotte: “Ik weet niet zo goed wat ik tegen jou moet zeggen eigenlijk. Ik vind dat je al op een heel goed punt bent eigenlijk. Vrolijk. Blij. Bijna elke week weer allemaal leuke dingen.

/
Anja: “Ik heb ook gewoon geleerd om dingen alleen te doen. En om maling te hebben.

De eerste keer dat ik alleen naar een theater ging dacht ik: “Ze zullen me wel sneu vinden dat ik in mijn eentje naar theater ga.” Maar nu heb ik zoiets van: “Ik zal vast niet de enige zijn die alleen is.” Dat heb ik wel geleerd.

 

Tegen mijn jongere zelf zou ik zeggen: Je mag het minder belangrijk vinden wat anderen van je vinden.Dat heb ik wel heel lang gehad, dat ik het heel belangrijk vond dat anderen mij aardig vonden. Maar niet iedereen hoeft me aardig te vinden.”

/
Lotte: “Ik zou zeggen tegen mezelf dat het allemaal wel goed komt uiteindelijk. Absoluut. Komt allemaal wel goed. Je wordt sterker.”

 

 

INSPIRATIE

Anja: “Dat is mijn vader. Die was er altijd voor mij en hij heeft mij heel veel geleerd. Mijn vader zei gewoon toen ik twaalf jaar was: je moet zelf je band leren plakken. Nou dat vond ik natuurlijk belachelijk. Maar uiteindelijk ben ik super blij dat hij me zoveel heeft geleerd. Dat ik nu elektriciteit kan aanleggen en lampen kan ophangen. En dat ik kan boren. Toen ik tien was mocht ik al met zijn buks schieten. Als kind vond ik dat af en toe best een beetje raar. Vriendinnetjes mochten dat niet.

 

En hij was er altijd voor me. Ik had ook niet zo’n hele goede band met mijn moeder. Ik ging na school naar mijn vader op zijn werk, voordat ik naar huis ging. Hij werkte op het station van Nijkerk met een eigen kantoor. En daar stond een aquarium, met vissen en schilpadjes. Mijn frutselwerkjes van school had hij daar dan. Dat was eigenlijk mijn veilige plek.”


← Alle interviews 2.0
Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.